Хуб, бо назардошти он ки ҳама чиз рӯй медиҳад, духтарак муддати тӯлонӣ дар бораи чунин алоқаи ҷинсӣ орзу мекард ва ман фикр мекунам, ки ин бесабаб нест, ки ӯ бо ин роҳ пул пардохт кунад, ё набудани қаноатмандӣ аз нуқтаи назари ҷинсӣ ё танҳо таҷрибаи аллакай вуҷуд дорад. Дар маҷмӯъ, ӯ ӯро ба таври комил трахает, вай дар ҳақиқат онро дӯст медорад, аз рӯи нолаҳо ва оҳҳо доварӣ мекунад ва вақт аз ҳама интизориҳои вай зиёдтар шудааст, эҳтимоли зиёд ӯ дар бистари вай зиёда аз як маротиба пайдо мешавад.
Акнун ин баъзе духтарони даҳон аст! Ман ҳеҷ гоҳ хари ин қадар лесидаро надидам, якбора маро даргиронд. Ва хурӯсро ин қадар амиқ ва бо ҳавас фурӯ барад, на ҳама метавонанд. Ҳоло, ин барои профессионалӣ хеле ҳаяҷоновар аст! Мард баръало хушбахт буд, ки дар як вақт бо чунин дӯстдухтари пешрафта вақтхушӣ кунад. Оре, ин богайраттарин минтацаест, ки ман дидаам, онхо бо гайрати дучанд мехнат карда, тамоми кувваро ба чо меоваранд.
Вай чунон илҳом мемакад дики ӯ, ки дугона танҳо карда наметавонистанд ёрӣ, балки ехтан духтар ба қадри имкон сахт ва конила дар киска вай бо ҷараёни пурқудрати кончаҳои.