Ҳама сухакҳо мастурбатсия мекунанд, аммо ин кас бо шаҳвати нимфомания ворид мешавад. Вай мехоҳад, ки ҳама сӯрохиҳои худро дароз кунад, онҳоро бо фаллусҳои азим ва конча барои тамошобин пур кунад. Бале, ҳа - ин дурнамои дидан ва ҷӯшидани бадани вай аст, ки ин малламуйро шаҳватомез ва озод мекунад. Вай медонад, ки чӣ тавр мардонро ба ҳайрат меорад ва ин усулҳоро истифода мебарад. Ман фикр мекунам, ки ин сӯрохҳо ба се тараф ниёз доранд! Дар акси ҳол, як тараф вай пай намебарад.
Чӯҷаи фарбеҳ Лӯъбатаки, шавҳараш баръало дигар наметавонад аз ӯҳдаи вай. Ва ӯ аслан ба ӯ таваҷҷӯҳ надорад! Чунин тан бефоида набояд бекор истад! Вай инчунин бояд ба писараш ташаккур гӯяд - хонум ҳама чизи лозимаро дар хона мегирад ва ҳатман дар паҳлӯи худ маъшуқа намеҷӯяд. Умуман, ҳама чиз мисли як оилаи оддии Шветсия аст, ҳама хушбахтанд! Ба назари ман, барои ӯ беҳтар аст, ки ҳамсарашро бо писараш шарик кунад, аз он ки ӯ бо ягон марди бегона берун равад.
Чӣ қадар лаззатбахш дикки калони марди боваринок ба киска вай парвоз мекунад! Чӯҷа фикр мекард, ки вай маҳз ҷинсӣ сахт хоҳад гирифт ва маҳз ҳамин тавр рафиқаш барои ӯ омода кардааст. Танњо ўро гирифта, ќариб то ба њадде, ки набзашро гум кунад, сиќќї кард, то ки васеъ ќањрамони моро ба ёд орад. Баъд аз ҳама, шояд, ки духтарча ба назди ӯ бармегардад ва боз орзуи ягонагии гарм бо бачаро дорад