Зан нозанин аст, баръало мебинӣ, ки чӣ қадар аз бозӣ кардан ва бо ҷасади худ машғул шудан лаззат мебарад! Ва ман ба шумо мегӯям, ки мақъад вай як лаззати бузург бозӣ бо. Ман ин занони бадкирдор ва хушмуомиларо дӯст медорам, ҳадди аққал бо онҳо ҳеҷ гоҳ дилгиркунанда нест! Бале, ва аз тарафи дигар - зане, ки ҷинсӣ дӯст медорад, он қадар шарики майнашӯӣ нест!
Мавсими соҳил дар авҷ аст ва таваккал кори олиҷаноб аст, ҷуфти ошиқ ҳеҷ кори баде накардаанд, онҳо танҳо барои фароғат дар соҳил оташинӣ мекарданд. Баъзан зарур аст, ки муҳити атрофро тағир диҳед, ё дар хона ё дар меҳмонхона, алоқаи ҷинсӣ аллакай дилгир аст ва ҷолиб нест. Хуб аст, ки дар наздикии он сайёҳони дигар набуданд ва ҷуфти ҷавон тавонистаанд ба қадри имкон лаззат баранд.
Ё ин хохари нозанин шлюха аст ё бори аввал нест, ки бародарашро мезанад. Бубинед, ки вай ба намуди зоҳирии ӯ чӣ гуна оромона муносибат мекунад. Ва гарчанде ки ҷасади ӯ солимтарин нест, ӯ ҳамеша дар атроф аст ва вай онро бо хушнудӣ мемакад. Ва аз навор хулоса баровардан мумкин аст, ки духтар дар он ҷо лесиданро дӯст медорад. Вақте ки забонаш ба клити вай мерасад, вай ҳатто меларзад. Бале, ва бо ангуштони худ ӯ ба ӯ кӯмак мекунад, ки пеш аз он ки ба дохили вай ворид шавад, ба ӯ биравад. Бо чунин хохари дастрас зиндаги кардан хуш аст!
Аммо ман бокираам.... Метарсам...