Ба ҳар ҳол, ҷуфти ошиқ воқеан ҳам алоқаи ҷинсии нозук дорад ва шумо онро аз онҳо дур карда наметавонед, ишқро аз дур эҳсос мекунед ва ҳатто дар навор ҳам онро ба таври комил нишон медиҳад, ҳарчанд бо чунин як шеваи зишт. Наворбардорӣ он аъло аст, бачаҳо бо сифати баланд бозӣ мекунанд, маълум аст, ки онҳо то ҳадди имкон кӯшиш мекунанд, фарёд мекунанд, нола мекунанд, ин ҳама аз они онҳост, ба ман хеле писанд омад, ки чӣ гуна ҳама чизро дар ин ҷо фикр карда, бо завқ тамошо карданд.
Ин албатта барои духтарони донишҷӯ аз ҷиҳати имтиҳонҳо осонтар аст. Аксар вақт нест, ки омӯзгорони зан метавонанд аз донишҷӯёни писар бо ҳамин мақсад истифода баранд, аммо омӯзгорони мард дар ин бора саркашӣ намекунанд. Духтарон хубанд, онҳо медонанд, ки дар зиндагӣ ба чӣ ноил шудан мехоҳанд ва ба ин ҳадафҳо нигоҳ накарда, ба мамнуъиятҳо ва афкори ҷомеа мераванд. Ман фикр мекардам, ки оё ман бояд касби дигарро интихоб мекардам...